Nòvas


AGENDA : Max Rouquette, la libertat de l'imaginari

Exposicion, visitas guidadas e animations a la mediateca d'Aglomeracion Emile Zola, Montpelhièr, fins al 28 febrièr 2015.

Mai d'informacions per las visitas guidadas e las animations organisadas a la mediateca:

Médiathèque Montpellier Rouquette

 

Ràdio Lenga d'Òc vos prepausa :

- doas entrevistas de decembre 2014, per vos presentar aquesta mòstra : Gilles Gudin de Vallerin et Jean-Guilhem Rouquette.

- doas Occitanitude especialas, per descubrir la vida d'aquel òme : Chantal Gimenez (2008) et Jean-Guilhem Rouquette (decembre 2014)
 

Rendem omenatge a Max Roqueta formidable escrivan passionat, tre sa jovença, per la lenga occitana :

MAX ROQUETA (1908-2005), es nascut a Argelliers , vilatjon de las garrigas montpelhierencas. Aprèp una enfància marcada per son contacte amb la natura, son rapòrt amb la lenga occitana e lo monde de las legendas, descobrís al licèu, a Montpelhièr, la cultura classica e lo monde de l'escritura.
Puèi, a costat de las estudis de medecina a la facultat, s'ajuda a valorar la cultura d'oc dins l'associacion « Le Nouveau Languedoc ».I costeja François Dezeuze, « l’Escoutaire », e subretot lo poèta Josep Sebastià Pons, personalitats notablas de la cultura oc d'aquel temps. Aquò lo menarà a publicar sos primièrs poèmas en 1931.
A Tolon, fa son internat de medecina e son servici militar. Contunha l'accion de « Le Nouveau Languedoc » amb lo jornal militant « Occitania »que l'espandís a l'amassa dels païs d'oc. Es l'epòca onte entemena a escriure de pròsas d'una totala novetat.
Medecin de campanha a Aniane pendant 10 ans, immergit jornalierament dins la lenga d'oc, trapa lo temps d'escriure sas mai belas paginas.
S'investís dins lo fonccionament de « Societat d’Estudis Occitans »,lò que capitarà en 1945 a la fondacion oficiala de l' « Institut d’Estudis Occitanas » onte i serà secretari puèi lo president.
Ven medecin-conselh a Montpelhièr e s'investís alara per la renaissença del jòc lengadocian del tamborin. De 1954 a 1978 dirigís « Vida Nova », revista occitana-catalana. En 1962, forma, amb Jean Camp e Jorgi Reboul, lo « Pen-Club de langue d’Oc », e en ven lo president.
En 1974, entemena per acabar Vert Paradis, puèi de 1978 a 1983, dirigís la revista « Oc ».
Escriu encara de poemas e son òbra se deversifica : roman, teatre, bestiari, remembrança, albom amb de fotografes...
Revirat en Francès, puèi dins nombrosa lengas, tre 1980, aquerís pauc a pauc una larga notorietat internacionala, e perseguís l'elaboracion de son òbra de pròsa e de teatre, fins a sa mort lo 24 junh 2005 a Montpelhièr, a 96 ans.

(sorga : max-rouquette.org)

 

 

Lo 19/01/2015, Camilha participèt a una visita guidada :

 

La disposicion dels divèrses documents de l'autor (fòtos, escriches, videos, estratches, libres,... e lors explicacions) m'an menat a tornar fins son enfança, sorga de son inspiracion.

I ai aprés que s'interessava tanben al teatre, a la musica, a la caricatura. A escrich de poèmas inspirats de la natura mas tanben de romans absurdes, subre-realistas, tradicionales, de recits imaginaris e de reviradas en occitan d'autras òbras (Dante : L'Infern...).

I ai comprès la fòrça de los seus sovenirs d'enfança (a Argeliers) e amics (Henri Frère...), de las sias rencontres (Colette, Dezeuse...) e inspiracions (Trobadors, Beaudelaire...) que noiriguèron la sia passion.

Aquò li permetèt de desvolopar la cultura occitana e aital, ajudar a conservar l'esclat de la lenga.

 

Camilha.